WONEN IN ITALIË – Van alles wat
Tja wat voor week was het? In ieder geval een zeer afwisselende. En dat slaat zowel op het weer als op de sociale contacten.
Maakte ik de ene dag nog enthousiast een foto van de eerste primula, gistermorgen lag er opeens weer een dik pak sneeuw.
We kunnen geen sneeuw meer zien. We houden ons nu vast aan de voorspellingen die veelbelovend zijn. Morgen 16 en zondag zelfs 18 graden!
Ook mijn sociale leven zat deze week vol variatie. Samen met vriend Bernd snoof ik wat cultuur op in Mondovi waar we een tentoonstelling over het surrealisme bezochten.
Grootheden als Dali, Chagall, Mirò hingen in een klein kerkje in het centrum. Het viel een beetje tegen. Het waren niet de beste werken en het waren er ook niet zo veel.
De vrijdagmiddagborrel later in Niella Belbo werd druk bezocht. Sinds een tijdje gaan de buitenlanders (daarmee bedoel ik de Nederlanders en andere westerlingen) liever naar het nieuwe grotere café in Niella.
Ik vind het jammer dat ze niet meer naar de bar in Mombarcaro gaan. Ik zat vrijdag echt tussen hele aardige Nederlanders en Belgen, maar had toch af en toe het gevoel op een expat-bijeenkomst te zijn.
Onze bar in Mombarcaro is zo mooi verbouwd, er is nieuw personeel en de lieve Daniela die de leiding heeft, verzint allerlei activiteiten. En nu dit.
Zaterdag carnaval gevierd. Een paar grote konijnenoren opgezet en vooruit maar. De vaste kookploeg van Mombarcaro had weer erg haar best gedaan. Het eten was heerlijk.
Er zaten wat varkentjes aan tafel en andere ondefiniëerbare wezens. Het krioelde ook van de kleine kinderen. Veel meisjes in prinsessenjurken.
Het is ieder jaar hetzelfde, je weet precies wat er komt, maar het is zo vertrouwd met al die dorpsgenoten, dat het daarom ook weer leuk is.
Maandagmiddag buurten bij Bruna en Sergio. Gezellig bij hen in de keuken, de espresso-pot pruttelend, de kachel lekker warm. Het zijn tachtigers, Bruna krijgt binnenkort een nieuwe heup.
We praten over onze families en over dorpse dingen. Hoewel zij bepaald niet zorgeloos door het leven gaan, wordt er ook gelachen want allebei hebben ze humor.
Dinsdagavond pizza eten met de Nederlandse familie en vrienden van jarige vriendin Ilse. De Zuiditalianen die de pizzeria runnen, geven blijk van een engelengeduld als ze aan al onze pizza-wensen (meer tomaat, geen ham, witte kaas, veel artisjokken) tegemoet komen.
Woensdag markt in Ceva. Bij mooi weer kom je er half Mombarcaro tegen en sta je telkens met iemand te praten. Bij 'Tripoli' koffie in de zon, wat heb ik toch een vervelend leven.
- De beslissing
Jarenlang was het een droom. Een huis in Italië. Op vakantie stond ik steevast lang voor de etalage van de makelaar ter plaatse. Maar het moment was (nog) niet geschikt. Ik werkte nog, mijn geliefde was ziek, m’n ouders hadden steeds meer zorg nodig. Ik bleef dromen en fantaseren, allemaal heel veilig. Jaar na jaar ging voorbij. Er gebeurde veel. Cor ging dood, ik maakte een voettocht naar Rome, werd ontslagen en toen was daar opeens het moment van: nu of nooit.
